Al sinds ik een klein kind was, had ik een enorme angst voor slangen. Ik had een keer een nachtmerrie gehad en ik droomde dat ik in een slangenkuil bedolven lag onder de slangen. Door het woelen was mijn laken naar het voeteneinde gerold, ik werd wakker, voelde het langgerekte laken en waande mij met een slang aan mijn voeten. Ik heb het hele huis bij elkaar gegild.

De jaren daarna voerde mijn angst voor slangen zo ver dat ik nauwelijks naar slangen kon kijken, niet op tv, niet op een plaatje. Ook palingen en wormen vond ik enge beesten. Als ik het wel deed – kijken naar een slang – ging mijn hart sneller kloppen, steeg het bloed naar mijn hoofd, ging het in mijn hoofd gonzen brak het angstzweet mij uit en wilde ik het liefst snel wegrennen.

Ik had als kind een kleurboek met allerlei dieren en ik weet nog dat ik ze allemaal ingekleurd heb, maar de pagina met de amfibieën sloeg ik over. Uiteindelijk wist ik mij ertoe te zetten om de kikker en de salamander in te kleuren, maar niet de slang… Het woord ‘slang’ schrijven deed ik trouwens ook liever niet.

Op vakantie in Tunesië was ik met een groep in een restaurant. Er werd tijdens het eten een show gegeven op het podium een meter of 10 bij mij vandaan. Er werd een rieten mand het podium opgedragen. Mijn angstniveau ging door het dak toen de mand open ging en er een slang uit kwam. Ik zat klem aan een lange tafel met mensen naast mij en achter mij. Ik heb iedereen opzij gebeukt en ben half over de tafel geklommen om weg te komen, naar beneden, het restaurant uit. Ik rende zo de weg op. Totaal overmand door angst.

Ik las wel eens iets over EMDR en vroeg mij af of dat misschien een oplossing was voor mijn angst. Maar ik besloot dat ik deze angst niet aan wilde gaan. Want dan moet je er juist naartoe. En dat leek mij onverdraaglijk.

Voor mijn werk ging ik uiteindelijk zelf een opleiding EMDR doen. En dan moet je natuurlijk met elkaar ‘oefenen’. Na een paar lessen besloot ik er toch voor te gaan. Met bonzend hart en knikkende knieën. Aan het begin van de sessie moet je het engste beeld een cijfer geven. 0 is dat het je niets doet en 10 is dat het echt het meest afschuwelijke beeld of gevoel is wat je maar kunt bedenken.

Ik nam de gebeurtenis in de dierentuin. En startte met een 12, ik zat te trillen en te huilen, ik kon er niets aan doen. Het was gewoon te erg. Tijdens de sessie stortte het cijfer omlaag. Ik voelde de spanning en de angst letterlijk mijn lichaam uit glijden. Alsof ik een zwaar ontspannend middel gekregen had.

Ik was benieuwd of het nu echt gewerkt had en ging bij thuiskomst plaatjes googelen van slangen. En dat lukte gewoon! Ok, sommige waren wel een beetje eng, maar ik kon er wel naar kijken. Ik keek Harry Potter met mijn kinderen en toen zij mij waarschuwden voor het enge stuk zodat ik mijn ogen dicht kon doen bleef ik kijken. En het deed mij niets! Een paar dagen later haalde ik de krant uit de bus en er stond een artikel in over slangen in Nederland. De Adder en de Ringslang. Met een foto op de voorpagina. Ik heb het gewoon met interesse gelezen. Wauw!

Maar de meest fantastische ervaring moest nog komen. We gingen op vakantie naar Zweden. Ik heb geen moment stil gestaan bij het feit dat daar ook slangen leven. We waren er nog maar een paar uur en ik had net mijn tentje ingericht. Ik kwam eruit en stond oog in oog met een Adder. Een mooie zwarte slang met witte driehoekjes op zijn rug kroop zo’n 6 meter bij mij vandaan relaxed door het gras. Hij was ruim een meter lang. En ik voelde totaal geen angst toen ik hem zag. Alleen maar verwondering. Over de schoonheid van het dier en over mijn eigen reactie. Ik heb een tijdje naar hem staan kijken, hij kroop bij mij vandaan en ik ben hem zelfs gevolgd op gepaste afstand. Ik wilde hem niet bang of boos maken. Af en toe stopte hij om even rond te kijken, richtte zijn kopje op en dan kroop hij weer verder. Uiteindelijk het struikgewas in.

Daarna hebben we een geweldige vakantie gehad. We hebben gekanood en boswandelingen gemaakt en gekampeerd. Ik ben niet bang geweest. Zoals de gids zei die onze bushwalk die middag begeleidde: slangen zie je niet vaak. Ze zijn bang voor ons en ze jagen niet op mensen, alleen op muizen enzo… Voor mijn EMDR-sessie denk ik niet dat ik mijn vakantie afgemaakt had. Dan had ik naar huis gewild.

Onlangs liep ik langs een huis bij mij in de straat. Binnen hebben ze een paar terraria staan en volgens mijn dochter hebben de bewoners slangen. Om die reden liep ik niet graag langs. Nu was het echtpaar in de tuin aan het werk. Ik knoopte een gesprek aan en vroeg het ze op de man af. “hebben jullie slangen?” “Ja, 7” was het antwoord. Ik vroeg of ik ze mocht zien. Ze waren mooi en terwijl ik naar ze stond te kijken verbaasde het mij weer dat ik geen enkele angst voelde. Ze hebben eieren die over een paar weken uitkomen. Misschien dat ik er dan wel een vast durf te houden…

Marjorie Vlaar
Maatschappelijk werk en paardencoaching